Het leven is een wonder.
De schepping boeit me.
Ik leef in verwondering.
Als kind van de Vader,
als volgeling van Jezus Christus,
als, door zijn Geest, vernieuwde mens,
mag ik groeien in
geloof, hoop en liefde.
Het is mijn verlangen
dat je ook
de vrede ontvangt en ervaart.
Welkom
In de afgelopen twee weken dat ik geen teksten voor mijn weblog heb geschreven, is er veel gebeurd in mijn leven.
Half februari kreeg ik wat last van pijn in de onderbuik en soms wat bloed in de urine. Na enkele medische onderzoeken bleek dat ik blaaskanker heb. 2 Mei ben ik, via de plasbuis, geopereerd. Helaas bleek het niet mogelijk het gezwel geheel weg te halen. Er zal dus een tweede operatie volgen. Mijn situatie is in een team van specialisten, waaronder oncologen, besproken en het behandeltraject voor de komende maanden is vastgelegd. Eerst krijg ik chemotherapie, daarna wordt het gezwel bestraald. Beide behandelingen hebben tot doel het gezwel te laten ‘krimpen’. Tot slot word ik geopereerd en de blaas verwijderd. Ik ga dus de rest van mijn leven zonder blaas door het leven en met een stoma. Wat doorleef je en doe je in zo’n situatie? Ik kan geen antwoord geven voor een ander. Iedereen zal in zulke ingrijpende omstandigheden zijn/haar eigen weg moeten vinden. Hoewel ik gelukkig geen neiging tot piekeren heb, moet ik wel leren omgaan met onzekerheid. Als alles achter de rug is, is m’n lichaam dan ‘schoon’? Naast de troost en de bemoediging die ik van velen om mij heen ontvang, is er een rustgevend vast punt in mijn leven: het bijbelse evangelie. Het volgende stukje heeft mij veel vrede gebracht. ‘Ik heb de Geest ontvangen om Gods kind te zijn, en om Hem te kunnen aanroepen met ‘Abba, Vader’. De Geest zelf verzekert mij dat ik Gods kind ben. Samen met Christus ben ik erfgenaam van God. Ik moet delen in Zijn lijden om met Hem te kunnen delen in Gods luister’. Romeinen 8:15-17.
Vorige maand overleefde de Anglicaanse bisschop van Wusasa in de Noord-Nigeriaanse deelstaat Kaduna, voor de vierde keer binnen een jaar een aanslag op z’n leven.
Net als de vorige keren drongen gewapende mannen zijn huis binnen
op zoek naar de bisschop.
Deze keer verwondden zij een bewaker en doodden ze een vriend van de bewaker.
De kerk van ds. Ali Buba Lamido telt zo’n honderd bekeerde moslims.
Veel van hen zijn afkomstig uit andere deelstaten in Noord-Nigeria, waar de vervolging
nog heviger is dan in Wusasa.
Lamido is zelf een bekeerling uit de streng islamitische Fulani-stam.
Ook dit is militante moslims een doorn in het oog.
Tot dusverre heeft de politie nog niemand gearresteerd in verband met de aanslagen.
De afgelopen zeven jaar was Lamido getuige van veel geweld tegen christenen in Kaduna.
Drie kerken werden in 2001 in brand gestoken. Eén lgt nog steeds in puin.
Vijf leden van zijn eigen gemeente werden vermoord.
Bron: Open Doors, Ermelo. www.opendoors.nl
Als het overal donker is, kun je zo moedeloos worden.Dan is het net of je er aan twijfelt of het licht nog wel bestaat.Maar al zie je de Heer niet, Hij ziet jou en mij.Jezus heeft gezegd: “En houd dit voor ogen:ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld” (Matt. 28:20).
“Ik was eens in Vietnam, in de wachtkamer van een vliegveld. We moesten heel vroeg Ik was slaperig en vermoeid; het was nog zo erg vroeg. Het was broeierig, vochtig warm. Ineens werd het stil. De vliegtuigen waren nu alle opgestegen. Ik zat ineens recht-op en luisterde verder: Hè, het was net een heel klein stukje hemel in het midden van de hel. ‘s Middags was ik in Danang, vlak bij de frontlijn van de gevechten. Ik sprak voor N.a.v. een radiotoespraak van Corrie ten Boom, gepubliceerd in
komen om onze plaatsen in de militaire transportvliegtuigen te bespreken.
Dat was in de oorlog de enige manier om te reizen in Zuid-Vietnam: met soldaten
samen in tamelijk primitieve vliegtuigen.
Ik zat tussen de soldaten in hun slordige frontuniformen.
Er was voortdurend een oorverdovend lawaai van de motoren van opstijgende
en arriverende vliegtuigen. In de verte hoorde ik schieten; af en toe kon je
bommen horen vallen.
Over de radio klonk krijsende muziek. Op een bord las ik: Ga bij aanvallen van de vijand
onmiddellijk naar de schuilkelder in deze zijgang.
Alles was zo in-triest. ik kon wel huilen.
En toen hield de krijgsmuziek over de radio ook op, en een rustige stem begon te lezen -
een morgenwijding over Psalm 51: “….laat mij vreugde en blijdschap horen,….schep,
o God, een zuiver hart in mij, vernieuw mijn geest, maak mij standvastig”.
Het was net of God zei: “Ik ben er ook nog!”
“….red mij, geef mij de vreugde van vroeger, de kracht van een sterke geest….
het offer voor God is een gebroken geest; een gebroken en verbrijzeld hart,
zult u God, niet verachten”.
Ik werd heel blij, en vond het niets vreemd dat tot slot van de morgenwijding
een lied werd gezongen op de wijs van ‘Ode aan de Vreugde’ van Beethovens
negende symphonie.
de soldaten en vertelde ze van de vreugde die alle verstand te boven gaat,
en die je hebben kunt onder alle omstandigheden.
Als je maar je hand legt in de sterke hand van Jezus”.
Een Boodschap van Overvloed, een uitgave van Trans World Radio.
Als je de persoon Jezus en zijn leven, zoals ze in de bijbel worden beschreven,
volgt, valt op dat hij de grootste aanspraken maakte en een onbaatzuchtig karakter had.
Er was geen verschil tussen zijn woorden en zijn daden.
Jezus was een unieke persoonlijkheid, die net zo weinig leek op zijn voorvaderen
als op zijn volgelingen.
Intuïtief zetten we hem niet met anderen op één lijn. Als we zijn naam zien op een lijst
die begint met Confucius en eindigt met Goethe, ervaren we dat eerder als indruisend
tegen ons gevoel voor fatsoen dan in strijd met de orthodoxie.
Je kunt spreken over Alexander de Grote en Karel de Grote en Napoleon de Grote
als je wilt…., maar Jezus hoort in dat rijtje niet thuis.
Hij is niet de grote; Hij is de enige.
Hij is gewoon Jezus en daar valt niets aan toe te voegen….
We kunnen hem niet analyseren. Hij gooit de wetten over de menselijke natuur omver.
Hij dwingt ons bij het beoordelen van hem boven ons zelf uit te stijgen.
Hij vervult ons met ontzag.
‘Als Shakespeare de kamer binnen zou komen, zouden we allemaal opstaan om met hem
kennis te maken, maar als Jezus binnen zou komen, zouden we allemaal
op onze knieën vallen en proberen de zoom van zijn kleed aan te raken.’
N.a.v. Johm Stott: ‘De basis van het bijbeldse geloof’.
Uitgeverij Novapres, Apeldoorn – 1995. ISBN 90 6318 703 3
Gisteren moest ik in het ziekenhuis zijn. Niet als ziekenbezoeker,
maar als ‘cliënt’, voor een blaasonderzoek.
Mij was voorzegd dat het pijnlijk kon zijn. In de folder ‘Cystoscopie’ staat eerlijk:
omdat de blaas niet verdoofd kan worden, is een cystoscopie niet geheel gevoelloos.
Dat is zachtjes uitgedrukt. Ik heb goed pijn geleden. Voor mij iets nieuws.
Gisteren las ik in nrc.text van 18 april, dat nogal wat op internet
‘webcammende’ meisjes te lijden hebben onder benaderingen van vervelende,
opdringerige, soms dreigende jongens en volwassen mannen.
Vanmorgen kom ik op nu.nl Nieuws tegen, dat steeds meer tieners
in het ziekenhuis terecht komen met een alcoholvergiftiging. Het zal niet lang duren
voor de eerste doden vallen.
Het aantal opnames is sinds 1999 verzestienvoudigd.
Het gaat steeds vaker om meisjes, die soms zelfs in coma geraakt zijn
door buitensporig alcoholgebruik.
Vanmorgen zie ik in de krant een foto van een lange rij paarden en wagens,
waarmee Roemeense dorpelingen zandzakken aanvoeren om een dijk te versterken
langs de Donau bij Bistret.
Volgens de autoriteiten staan elders 20.000 hectare landbouwgrond en 17.000 hectare
bosperceel onder water. Ongeveer 170 huizen zijn verwoest en ruim 600 andere
woningen zijn beschadigd. Wat wordt daar, in dat arme Roemenië, geleden.
En wat te doen bij het zien van al die beelden van hongerende mensen in Oost-Afrika,
de landen Kenia, Ethiopië en Somalie.
Waar door een uitzonderlijke droogte honderdduizenden vluchtelingen
moeite hebben om te overleven.
Ik heb gehuild bij het schrijven van deze tekst. Zoveel lijden. Soms wordt het me teveel.
Aan al dat lijden kan ik niets veranderen.
Wel komt de vraag onontkoombaar op me af: Wat doe je naar vermogen
in de gegeven omstandigheden.
Ik wil proberen in christelijke liefde er te zijn voor de lijdenden in mijn omgeving,
en in wereldwijd verband van mijn materiële overvloed af te staan aan hen
die tekort komen.
Ook dit jaar wordt op de eerste zondag na Pinksteren,
11 juni 2006, de Zondag voor de Lijdende Kerk gehouden.
In ruim vijftig landen is er een Lijdende Kerk.
Discriminatie, vervolging, verstoting door samenleving en familie, kerksluiting
en gevangenschap zijn de dagelijkse ervaring van christenen in deze landen.
Soms is er bedreiging met de dood en elke dag wordt wel ergens op de wereld
een christen vermoord, omdat hij trouw wil blijven aan zijn Heer Jezus.
Open Doors helpt de Lijdende Kerk door christenen te bemoedigen,
lectuur te verspreiden en bijbels onderwijs te geven.
Tijdens deze zondag worden er mooie getuigenissen doorgegeven
van vervolgde christenen.
Eén van hen is broeder Zhang uit China.
Hij zit sinds december 2004 gevangen om zijn geloof.
Al eerder zat hij een straf uit van zeven jaar werkkamp, maar hij getuigde
dat hij tijdens zijn verblijf achter de tralies Gods nabijheid had ervaren:
“De gevangenis is mijn bijbelschool.”
Zijn vrouw en kinderen zijn ondergedoken.
stilte
Het is Linda Stone die de term ‘continu verdeelde aandacht’ heeft bedacht.
Ze geeft er mee aan, dat onze aandacht veel te versnipperd is.
Als voorbeeld schetst ze een herkenbaar tafereel.
Heb je nooit meegemaakt dat je een telefoontje aannam, terwijl je met iemand zat te
eten, en daarna de ander ook, en dat je de rest van de maaltijd niet meer behoorlijk
met elkaar hebt kunnen spreken – dat je allebei je tijd verdeed met toekijken,
terwijl de ander belde?
‘In de fulltime, ongeremde hoogtijdagen van de ‘continuous partial attention’
(continu verdeelde aandacht), was het niet ongewoon dat mensen
die een vergadering bijwoonden, de hele tijd zaten te e-mailen en te sms’en,
en dat de aandacht overal was, behalve in de ruimte waar men fysiek aanwezig was.’
Veel mensen lezen meer dan 350 e-mails per dag.
Maar dat altijd en overal alert zijn heeft geleid tot een permanent crisisgevoel.
De technologie van de continu verdeelde aandacht, van het altijd en overal,
het tijdperk van contact, contact, contact, het draagt er allemaal toe bij dat wij
overstelpt en overgestimuleerd raken, en dat we het gevoel hebben
dat we tekortschieten.
In zo’n samenleving kan voor de christen het gevaar dreigen, dat hij/zij
niet meer toekomt aan onverdeelde aandacht voor de ontmoeting en de omgang
met de Heer God.
De afzondering die nodig is voor luisterend bijbellezen en luisterend bidden,
wordt dan te weinig gezocht.
Het zal goed zijn dan te vragen om de leiding van de heilige Geest in de zekerheid
dat de Vader in de hemel de Geest zal geven aan wie hem erom vragen (Luc.11:13).
N.a.v. een toespraak van Linda Stone, in een bewerking weergegeven in het katern
‘Opinie en Debat’ in NRC Handelsblad van za 15 april 2006.
Aan de nacht zijn wij ontkomen, Aan de nacht zijn wij ontkomen, Aan de nacht zijn wij ontkomen, Aan de nacht zijn wij ontkomen, A.F. Troost 
Aan de nacht zijn wij ontkomen
aan de vuist van de despoot,
aan het diensthuis van de duivel,
aan het duister van de dood.
aan de leeuw die heeft gebruld,
aan de vloedgolf van de zonde -
aan het vuilnis van de schuld.
aan de woede der woestijn,
aan de dreiging van de dromen
nooit en nergens thuis te zijn.
aan de plaag van het gericht -
laat de wijn van vreugde stromen
Pasen! Kanaän in zicht!
Op deze Paaszaterdag herdenk ik
Jezus’ verblijf in het graf.
Het is een dag van stille bezinning.
Ik kijk terug op het lijden en sterven van Jezus
en het is God die zweeg.
